با آنکه تفاوت مذهب، اقلیت ارمنی را از دیگر ایرانی‌ها جدا کرده اما آنها از قدیم در زمینه‌های مختلف فرهنگی، تجاری و صنعتی ایران فعال بوده‌اند.

نفوذ و تاثیر فرهنگی ارامنه در ایران ابتدا از محله جلفای اصفهان شکل گرفت؛ جایی که بیش از سه قرن پیش، جمع کثیری از آنها به دستور شاه عباس صفوی، در این محل واقع در نزدیکی پایتخت صفویان اسکان داده شدند. منطقه‌ای که به یاد موطن و سرزمینی که از آنجا آمده بودند "جلفا" نام گرفت. این کوچ در میانه جنگ‌های ایران و عثمانی روی داد.

در چند دهه اخیر، برخی ارامنه همچون دیگر شهروندان ایرانی در واکنش به تحولات سیاسی و اجتماعی، کوچ به کشوری دیگر، به ویژه آمریکا، را به ماندن در ایران ترجیح داده‌اند.

اغلب آنهایی که قصد رفتن دارند، وخامت اوضاع اقتصادی در ایران را بهانه می‌کنند و برخی هم دلیل مهاجرت را "نبود آیندهای روشن و باثبات" می‌نامند، اما تقریبا هیچ‌کدام از آنها به دلیل فشارهای مذهبی از ایران نمی‌روند.

با این حال برخی از ارامنه هم با گروه مهاجران مخالفند و تصورشان این است که در ایران بیشتر از جایی مثل آمریکا می‌توان هویت قومی و زبانی منحصر بفرد خود را حفظ کرد.