پاییز، فصل انارچینی در زادگاه انار، یعنی فلات ایران است. منطقه‌ای که امروزه ایران، افغانستان، قفقاز، عراق، اردن، سوریه و کشورهای دیگری را در بر می‌گیرد.

بنا به شواهد تاریخی پیش از آنکه گوجه فرنگی از آمریکای لاتین به سراسر جهان راه یابد تا اوایل قرن نوزدهم میلادی، انار و عصاره‌هایی که از این میوه تهیه می‌شود (نظیر رب انار) نقش گوجه فرنگی را در آشپزخانه ایرانی ایفا می‌کرده است.

هنوز هم یکی از غذاهای شاخص در آشپزخانه ایرانی، خورش فسنجان است که اصلی‌ترین ماده آن رب انار محسوب می‌شود.

شهر ساوه در استان مرکزی به عنوان اصلی‌ترین محل تولید انار شناخته می‌شود اما باغ‌های این میوه پرطرفدار در دیگر نقاط ایران نیز وجود دارد: استان‌های فارس، کردستان، گلستان، آذربایجان، خراسان و بسیاری از دیگر شهرهای کوچک و بزرگ.

به گفته محمد موسوی، رییس سازمان جهاد کشاورزی استان تهران "سالانه حدود یک و نیم میلیون تن انار در دنیا تولید می‌شود که ایران با تولید ۵۰ درصد آن، اولین تولیدکننده است."

در ایران، غیر از رب انار و آب‌انار، محصولات دیگری نیز از این میوه تهیه می‌شود از جمله لواشک انار و بستنی اناری.

همزمان با مهاجرت نهال‌های انار و کشت گسترده آن در دیگر نقاط جهان از جمله در ایالت کالیفرنیا، در سال‌های اخیر توجه به خواص درمانی این میوه در سراسر جهان افزایش یافته است.

از انار در فرهنگ ایرانی گاهی به عنوان "میوه بهشتی" یاد می‌شود. یکی از مهمترین تولیدکنندگان آب‌انار در آمریکا اخیرا در آگهی تلویزیونی خود با به تصویرکشیدن داستان آدم و حوا در بهشت گفت: "برخی محققان معتقدند که حوا با سیب ممنوعه، آدم را نفریفت بلکه آن میوه، اناری سرخ و سرشار از آنتی اکسیدان بود."

در نسخه دیگری از این آگهی برای جلب توجه به خواص انار گفته می‌شود "آنطور که در اسطوره‌شناسی ایرانی آمده، پهلوانان در ایران باستان پیش از مبارزه، انار می‌خوردند تا شکست‌ناپذیر شوند و بدن‌شان به محکمی برنز شود."

بسیاری از شاعران ایرانی در آثارشان به رنگ سرخ انار و گوارایی این میوه اشاره کرده‌اند از جمله سهراب سپهری که گفته است: "من اناری را می‌کنم دانه و به دل می‌گویم، خوب بود این مردم دانه‌های دل‌شان پیدا بود. می‌پرد در چشمم آب انار، اشک می‌ریزم."